Την περασμένη εβδομάδα μπήκα στη δημοτική συγκοινωνία Ηλιούπολης. Όχι για να πάω κάπου… αλλά για να ακούσω.
Κάθισα δίπλα σε μια κυρία μεγαλύτερης ηλικίας.
«Σας εξυπηρετεί το λεωφορείο;» τη ρωτάω.
Με κοίταξε και χαμογέλασε:
«Παιδί μου, αν δεν υπήρχε αυτό, εγώ δεν θα μπορούσα να πάω ούτε στο σούπερ μάρκετ…»
Λίγο πιο πίσω, ένας κύριος συμπληρώνει:
«Μας έχει λύσει τα χέρια. Και για γιατρούς, και για δουλειές. Δεν είναι πολυτέλεια… είναι ανάγκη.»
Μια άλλη φωνή από το βάθος:
«Ειδικά για εμάς τους μεγαλύτερους, είναι σωτήριο.»
Τους ακούω, τους αφήνω να μιλήσουν. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια όταν η πραγματικότητα μιλάει μόνη της.
Και τότε τους ρωτάω:
«Ξέρετε ότι η αντιπολίτευση δεν το ψήφισε, επειδή γίνεται σε συνεργασία με ιδιώτη;»
Μικρή παύση…
Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους… και ήρθε η απάντηση, απλή και καθαρή:
«Γι’ αυτό είναι αντιπολίτευση…»
Κάποιες φορές, η πολιτική δεν κρίνεται στα έδρανα.
Κρίνεται μέσα σε ένα απλό λεωφορείο.
Στις καθημερινές ανάγκες των ανθρώπων.
Στη διαφορά ανάμεσα στο “θεωρώ” και στο “ζω”.
Και εκεί, η απάντηση είναι ξεκάθαρη.
Γιάννης Τσαρπαλής
Πρόεδρος δημοτικού συμβουλίου δήμου Ελληνικού- Αργυρούπολης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου