Υποκρισία

Μια ενδιαφέρουσα ανάρτηση μιας συνδημότισσάς μας "αλιεύσαμε" από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης,  διαβάστε την αξίζει τον κόπο.

Η σύγχρονη κοινωνία είναι μια κοινωνία που με μπερδεύει. Και το «με μπερδεύει» ίσως είναι η πιο ήπια λέξη που μπορώ να χρησιμοποιήσω.Υπάρχουν οργανώσεις γυναικών με φεμινιστικό πρόσημο, όπου τα μέλη τους ή οι εκπρόσωποί τους μιλούν, βοηθούν και βροντοφωνάζουν υπέρ των γυναικών και κατά της βίας. Και πολύ καλά κάνουν. Η βία, είτε είναι λεκτική είτε σωματική, ψυχολογική, σεξουαλική ή οικονομική, παραμένει βία. Και οφείλουμε να την καταδικάζουμε.

Εκεί όμως κάπου αρχίζει ο δικός μου προβληματισμός. Πώς γίνεται οι ίδιες γυναίκες που μιλούν τόσο δυνατά ενάντια στη βία, που καταδικάζουν κάθε μορφή κακοποιητικής συμπεριφοράς και υπερασπίζονται τα δικαιώματα των γυναικών, να φτάνουν οι ίδιες στο σημείο να κατηγορούν, να προσβάλλουν και να εκβιάζουν έναν άνθρωπο επειδή, κατά την άποψή τους, έχει υποπέσει σε κάποιο ατόπημα;

Και ακόμα περισσότερο: πώς γίνεται δύο γυναίκες, οι οποίες ανήκουν στον ίδιο χώρο και δηλώνουν ότι είναι απέναντι στη βία, να εκβιάζουν η μία την άλλη, απειλώντας ότι θα βγάλουν τα «άπλυτά» τους στη φόρα; Και μάλιστα δημόσια;

Όταν γνωρίζεσαι καλά με έναν άνθρωπο, ξέρεις πράγματα για τη ζωή του, ξέρεις τις αδυναμίες του, τα λάθη του, τα προσωπικά του και όσα σου έχει εμπιστευτεί, και χρησιμοποιείς όλα αυτά για να τον απειλήσεις ή να τον διασύρεις, αυτό δεν είναι κι αυτό μια μορφή βίας; Δεν είναι εκφοβισμός; Δεν είναι εκβιασμός;

Και εδώ πραγματικά αναρωτιέμαι: πού πήγαν όλα αυτά για τα οποία φωνάζουμε;
Πώς μπορούμε να καταδικάζουμε τη βία όταν την ασκεί κάποιος άλλος και, την ίδια στιγμή, να τη δικαιολογούμε ή να κάνουμε πως δεν τη βλέπουμε όταν συμβαίνει ανάμεσά μας;
Γιατί η βία δεν παύει να είναι βία επειδή την ασκεί μια γυναίκα σε μια άλλη γυναίκα. Και ο εκβιασμός δεν παύει να είναι εκβιασμός επειδή γίνεται στο όνομα ενός σκοπού που θεωρούμε σωστό.
Και κάπου εδώ μπαίνει και η λέξη που ίσως είναι η πιο δύσκολη απ’ όλες: υποκρισία.
Γιατί είναι πολύ εύκολο να μιλάμε για δικαιοσύνη, ισότητα, σεβασμό και μηδενική ανοχή στη βία. Το δύσκολο είναι να εφαρμόζουμε όλα αυτά και στις δικές μας πράξεις, στις δικές μας σχέσεις και στους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα μας.

Αν καταδικάζουμε τη βία μόνο όταν την ασκούν οι άλλοι, αλλά κάνουμε τα στραβά μάτια όταν συμβαίνει στον δικό μας χώρο, τότε τι ακριβώς υπερασπιζόμαστε;
Και τελικά, μήπως αυτό που με ενοχλεί περισσότερο δεν είναι μόνο η ίδια η συμπεριφορά, αλλά η τεράστια απόσταση ανάμεσα σε αυτά που κάποιοι άνθρωποι διακηρύσσουν δημόσια και σε αυτά που κάνουν όταν κλείνουν οι κάμερες και πέφτουν τα μεγάλα λόγια;

Μήπως τελικά ζούμε σε μια κοινωνία γεμάτη «δήθεν»; Ανθρώπους που φωνάζουν για αρχές, αρκεί αυτές οι αρχές να αφορούν τους άλλους;
Δεν ξέρω. Γι’ αυτό και ρωτάω.

Γιατί, αν πραγματικά πιστεύουμε στην ισότητα, στη δικαιοσύνη και στην καταδίκη κάθε μορφής βίας, τότε αυτές οι αξίες θα πρέπει να ισχύουν για όλους. Ακόμα και για εμάς τους ίδιους. Ίσως κυρίως για εμάς τους ίδιους.

Konto Karen