Ένα έργο ζωγραφικής του 19ου αιώνα που αποτυπώνει μια δραματική στιγμή αγάπης πριν από έναν αναπόφευκτο θάνατο συνεχίζει να συγκινεί το κοινό και να γνωρίζει νέα δημοφιλία στα κοινωνικά δίκτυα. Πρόκειται για τον πίνακα «Η συνάντηση στη σκάλα του πύργου» (The Meeting on the Turret Stairs) του Ιρλανδού ζωγράφου Frederic William Burton, ο οποίος δημιουργήθηκε το 1864 και θεωρείται ένα από τα πιο χαρακτηριστικά έργα ρομαντικής ζωγραφικής.
Το έργο απεικονίζει την τελευταία συνάντηση δύο εραστών, της Hellelil και του Hildebrand, λίγο πριν από την τραγική κατάληξη της ιστορίας τους. Στη σκηνή, ο πρίγκιπας Hildebrand συναντά την αγαπημένη του σε μια σκάλα πύργου για μια τελευταία αγκαλιά πριν από τον θάνατό του, ο οποίος έχει οργανωθεί από τον αυστηρό πατέρα της, αναφέρει το BBC.
Η ιστορία πίσω από τον πίνακα βασίζεται σε μια μεσαιωνική δανέζικη μπαλάντα, την οποία είχε μεταφράσει το 1855 ο φίλος του Burton, Whitley Stokes. Σύμφωνα με την αφήγηση, ένας σωματοφύλακας ερωτεύεται την πριγκίπισσα που προστατεύει. Η σχέση τους όμως προκαλεί την οργή της οικογένειάς της, οδηγώντας σε μια αλυσίδα βίαιων γεγονότων.
Στη μπαλάντα, ο πατέρας της Hellelil διατάζει τους επτά γιους του να σκοτώσουν τον Hildebrand. Ο πρίγκιπας καταφέρνει να σκοτώσει τον πατέρα και έξι από τα αδέλφια της, όμως τελικά τραυματίζεται θανάσιμα όταν η Hellelil, προσπαθώντας να προστατεύσει τον τελευταίο αδελφό της, αποσπά άθελά της την προσοχή του. Ο Hildebrand πεθαίνει από τα τραύματά του και λίγο αργότερα πεθαίνει και η ίδια, με την ιστορία να ολοκληρώνεται με τραγικό τρόπο.
Ο Burton επέλεξε να μην απεικονίσει τη βία της ιστορίας, αλλά τη στιγμή πριν από την καταστροφή. Στον πίνακα, οι δύο εραστές βρίσκονται σε μια σιωπηλή και έντονα συναισθηματική στιγμή αποχαιρετισμού. Ο Hildebrand σκύβει για να φιλήσει το χέρι της αγαπημένης του, ενώ εκείνη αποστρέφει το βλέμμα, σαν να μην μπορεί να διαχειριστεί το βάρος της στιγμής.
Ο Frederic William Burton (1816-1900) γεννήθηκε στην Ιρλανδία και ξεκίνησε την καλλιτεχνική του πορεία ζωγραφίζοντας μικρογραφικά πορτρέτα και αρχαία μνημεία. Στη συνέχεια μετακόμισε στο Λονδίνο, όπου εργάστηκε ως ζωγράφος υδατογραφιών και αργότερα έγινε διευθυντής της National Gallery. Το έργο του επηρεάστηκε έντονα από το καλλιτεχνικό ρεύμα των προραφαηλιτών.
Από την πρώτη του παρουσίαση, ο πίνακας συγκίνησε έντονα το κοινό. Η συγγραφέας George Eliot, φίλη του Burton, είχε σχολιάσει για το έργο ότι «θα μπορούσε να είχε γίνει το πιο χυδαίο πράγμα στον κόσμο, αλλά ο καλλιτέχνης το ανύψωσε στο υψηλότερο επίπεδο εκλεπτυσμένου συναισθήματος».
Σήμερα το έργο βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη της Ιρλανδίας στο Δουβλίνο και συνεχίζει να προσελκύει πλήθος επισκεπτών. Το 2012 μάλιστα ψηφίστηκε ως ο αγαπημένος πίνακας των Ιρλανδών.
Ωστόσο, υπάρχει μια σημαντική ιδιαιτερότητα: το κοινό μπορεί να τον δει μόνο για δύο ώρες την εβδομάδα. Ο λόγος είναι ότι ο Burton χρησιμοποίησε gouache, ένα είδος υδατοδιαλυτής μπογιάς που είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο στο φως και μπορεί να ξεθωριάσει με την έκθεση σε έντονη ακτινοβολία.
Για να προστατευτεί το έργο, οι επιμελητές της πινακοθήκης εφαρμόζουν αυστηρά μέτρα. Ο φωτισμός παραμένει πολύ χαμηλός, ενώ μετά το τέλος της σύντομης περιόδου προβολής ο πίνακας επιστρέφει σε ειδικά σχεδιασμένο προστατευτικό ντουλάπι.
Παρά την ευαισθησία των υλικών, τα χρώματα του πίνακα παραμένουν εντυπωσιακά έντονα ακόμη και μετά από περισσότερα από 160 χρόνια. Ο Burton χρησιμοποίησε ισχυρές αποχρώσεις κόκκινου και μπλε, ενώ μικρές λεπτομέρειες – όπως τα λευκά πέταλα λουλουδιών κοντά στο πόδι της Hellelil – συμβολίζουν την αγνότητα και την πίστη.
Η διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης της Ιρλανδίας, Caroline Campbell, έχει δηλώσει ότι την εντυπωσίασε ιδιαίτερα η ένταση της σκηνής όταν είδε το έργο για πρώτη φορά. Όπως σημειώνει, το έντονο μπλε φόρεμα της Hellelil και η δραματικότητα της στιγμής δημιουργούν μια εικόνα που παραμένει ισχυρή ακόμη και σήμερα.
Παρά το τραγικό τέλος της ιστορίας, πολλοί στην Ιρλανδία θεωρούν τον πίνακα σύμβολο ρομαντικής αγάπης. Σύμφωνα με την Campbell, αρκετά ζευγάρια έχουν αρραβωνιαστεί μπροστά του, ενώ αντίγραφό του υπάρχει και στο δημοτολόγιο της πόλης, γεγονός που τον έχει συνδέσει στη συλλογική μνήμη με την αγάπη και τον γάμο.
Χάρη στη διάδοσή του στα social media, το έργο του Burton ανακαλύπτεται σήμερα από μια νέα γενιά θεατών. Πολλοί το χαρακτηρίζουν μια από τις πιο δυνατές εικαστικές αποτυπώσεις της αγάπης, μια στιγμή που μοιάζει παγωμένη στον χρόνο, λίγο πριν από μια τραγωδία που δεν μπορεί να αποφευχθεί.
ΠΗΓΗ
Στη μπαλάντα, ο πατέρας της Hellelil διατάζει τους επτά γιους του να σκοτώσουν τον Hildebrand. Ο πρίγκιπας καταφέρνει να σκοτώσει τον πατέρα και έξι από τα αδέλφια της, όμως τελικά τραυματίζεται θανάσιμα όταν η Hellelil, προσπαθώντας να προστατεύσει τον τελευταίο αδελφό της, αποσπά άθελά της την προσοχή του. Ο Hildebrand πεθαίνει από τα τραύματά του και λίγο αργότερα πεθαίνει και η ίδια, με την ιστορία να ολοκληρώνεται με τραγικό τρόπο.
Ο Burton επέλεξε να μην απεικονίσει τη βία της ιστορίας, αλλά τη στιγμή πριν από την καταστροφή. Στον πίνακα, οι δύο εραστές βρίσκονται σε μια σιωπηλή και έντονα συναισθηματική στιγμή αποχαιρετισμού. Ο Hildebrand σκύβει για να φιλήσει το χέρι της αγαπημένης του, ενώ εκείνη αποστρέφει το βλέμμα, σαν να μην μπορεί να διαχειριστεί το βάρος της στιγμής.
Ο Frederic William Burton (1816-1900) γεννήθηκε στην Ιρλανδία και ξεκίνησε την καλλιτεχνική του πορεία ζωγραφίζοντας μικρογραφικά πορτρέτα και αρχαία μνημεία. Στη συνέχεια μετακόμισε στο Λονδίνο, όπου εργάστηκε ως ζωγράφος υδατογραφιών και αργότερα έγινε διευθυντής της National Gallery. Το έργο του επηρεάστηκε έντονα από το καλλιτεχνικό ρεύμα των προραφαηλιτών.
Από την πρώτη του παρουσίαση, ο πίνακας συγκίνησε έντονα το κοινό. Η συγγραφέας George Eliot, φίλη του Burton, είχε σχολιάσει για το έργο ότι «θα μπορούσε να είχε γίνει το πιο χυδαίο πράγμα στον κόσμο, αλλά ο καλλιτέχνης το ανύψωσε στο υψηλότερο επίπεδο εκλεπτυσμένου συναισθήματος».
Σήμερα το έργο βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη της Ιρλανδίας στο Δουβλίνο και συνεχίζει να προσελκύει πλήθος επισκεπτών. Το 2012 μάλιστα ψηφίστηκε ως ο αγαπημένος πίνακας των Ιρλανδών.
Ωστόσο, υπάρχει μια σημαντική ιδιαιτερότητα: το κοινό μπορεί να τον δει μόνο για δύο ώρες την εβδομάδα. Ο λόγος είναι ότι ο Burton χρησιμοποίησε gouache, ένα είδος υδατοδιαλυτής μπογιάς που είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο στο φως και μπορεί να ξεθωριάσει με την έκθεση σε έντονη ακτινοβολία.
Για να προστατευτεί το έργο, οι επιμελητές της πινακοθήκης εφαρμόζουν αυστηρά μέτρα. Ο φωτισμός παραμένει πολύ χαμηλός, ενώ μετά το τέλος της σύντομης περιόδου προβολής ο πίνακας επιστρέφει σε ειδικά σχεδιασμένο προστατευτικό ντουλάπι.
Παρά την ευαισθησία των υλικών, τα χρώματα του πίνακα παραμένουν εντυπωσιακά έντονα ακόμη και μετά από περισσότερα από 160 χρόνια. Ο Burton χρησιμοποίησε ισχυρές αποχρώσεις κόκκινου και μπλε, ενώ μικρές λεπτομέρειες – όπως τα λευκά πέταλα λουλουδιών κοντά στο πόδι της Hellelil – συμβολίζουν την αγνότητα και την πίστη.
Η διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης της Ιρλανδίας, Caroline Campbell, έχει δηλώσει ότι την εντυπωσίασε ιδιαίτερα η ένταση της σκηνής όταν είδε το έργο για πρώτη φορά. Όπως σημειώνει, το έντονο μπλε φόρεμα της Hellelil και η δραματικότητα της στιγμής δημιουργούν μια εικόνα που παραμένει ισχυρή ακόμη και σήμερα.
Παρά το τραγικό τέλος της ιστορίας, πολλοί στην Ιρλανδία θεωρούν τον πίνακα σύμβολο ρομαντικής αγάπης. Σύμφωνα με την Campbell, αρκετά ζευγάρια έχουν αρραβωνιαστεί μπροστά του, ενώ αντίγραφό του υπάρχει και στο δημοτολόγιο της πόλης, γεγονός που τον έχει συνδέσει στη συλλογική μνήμη με την αγάπη και τον γάμο.
Χάρη στη διάδοσή του στα social media, το έργο του Burton ανακαλύπτεται σήμερα από μια νέα γενιά θεατών. Πολλοί το χαρακτηρίζουν μια από τις πιο δυνατές εικαστικές αποτυπώσεις της αγάπης, μια στιγμή που μοιάζει παγωμένη στον χρόνο, λίγο πριν από μια τραγωδία που δεν μπορεί να αποφευχθεί.
ΠΗΓΗ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου