Στο παραμύθι του Χάνς Κρίστιαν Άντερσεν ένα μικρό παιδί φωνάζει ότι ο Βασιλιάς είναι γυμνός. Αμέσως κατά τον συγγραφέα όλοι βλέπουν, πολίτες, αυλικοί,ο ίδιος ο βασιλιάς, το αυτονόητο , ότι κυκλοφορεί γυμνός στον δρόμο. Πριν το πει αυτό το μικρό παιδί, όλοι αρνούνταν να πιστέψουν το προφανές, νομίζοντας ότι ο λόγος που βλέπουν τον βασιλιά γυμνό είναι γιατί δεν είχαν την απαιτούμενη εξυπνάδα. Ένα καλό τέλος σε ένα παραμύθι που όλοι, ακόμα και ο βασιλιάς, αντιλαμβάνονται ότι έπεσαν θύματα μιας στοχευμένης απάτης από δύο ράφτες,μιας απάτης που όμως συγκροτεισε το απαιτούμενο υπόβαθρο ώστε να δημιουργηθεί το συλλογικό φαντασιακό ενός βασιλιά που ενώ είναι γυμνός, όλοι ομονοούν ότι φοράει φανταχτερά και ωραία ρούχα.
Αυτά στα παραμύθια για μικρά παιδιά. Στα αλήθεια μπορεί αυτή η συλλογική φαντασίωση μπορεί να στοιχίσει τη ζωή σε αυτόν που την αποκαλύπτει και ο αθώος πιτσιρίκος να καταλήξει στην πυρά για την αναιδεια του. Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Οι κοινωνίες συγκροτούνται μέσα από συλλογικές φαντασιώσεις που στη συνέχεια μετατρέπονται σε θεσμούς σε νόμους κλπ.Δεν έχει υπάρξει ούτε πρόκειται να υπάρξει ανθρώπινη κοινωνία που να μπορεί να ξεφύγει από αυτή την διαδικασία.
Επί του προκειμένου.
Μια συλλογική φαντασίωση θέλει κάποια οικόπεδα να ανήκουν στους κατοίκους της πόλης. Θα μπορούσε να είναι κι έτσι, γιατί πράγματι οι κάτοικοι αγωνίστηκαν για αυτό. Όμως δεν είναι έτσι. Για την ακρίβεια δεν κατέληξε έτσι. Ενώ οι κάτοικοι μιλώντας για δημόσια περιουσία εννοούσαν τις ανάγκες της Ηλιούπολης,το κράτος ο δια νόμου ιδιοκτήτης των οικοπέδων εννοώντας δημόσιο έχει άλλο πράγμα στο μυαλό του, θέτοντας ως προτεραιότητα τις ανάγκες της χώρας. Με αυτό το σκεπτικό τα οικόπεδα θα περάσουν στην ΕΤΑΔ.
Θα τα παραδώσει στην ΕΤΑΔ μια κυβέρνηση που οι μισοί από τους χθεσινούς διαδηλωτές μπορεί να υποστήριζαν με σθένος εκείνη την περίοδο. Κάποια στιγμή αρχίζει να καλλιεργείται ένας άλλος μύθος. Της δημοτικής δημόσιας περιουσίας. Είναι πράγματι ένας αξιοθαύμαστος λεκτικός εφυολογισμός για να αποκρύψει την πραγματικότητα.
Έτσι όλη η πόλη νόμιζε ότι κατέχει δημοτική περιουσία που ποτέ δεν κατείχε. Ο δε καλύτερος τρόπος να αποκρυφτεί ήταν οι δηλώσεις αυτοδιοικητικών που διοίκησαν αλλά και αυτοδιοικητικών που δεν διοίκησαν, ίσως και κομματικών μηχανισμών που ενώ ψήφισαν τρια μνημόνια και ένα μεσοπρόθεσμο, ότι δεν διαπραγματευόμαστε για τη δημόσια περιουσία.
Την αλήθεια έλεγαν όλοι γιατι κάνεις δεν τους αναγνώριζε το δικαίωμα της διαπραγμάτευσης ή του διαπραγματευτή. Μόνοι τους ανέλαβαν τον ρόλο. Έτσι δεν κόστιζε τίποτα και σε αυτούς να αναγνωρίζουν δημόσιες δημοτικές περιουσίες.
Πως μπορεί να ξεδιπλωθεί αυτή η συλλογική φαντασίωση περί δημοτικής περιουσίας και να γίνει θεσμός, νόμος, τίτλος ιδιοκτησίας. Είναι μια σοβαρή συζήτηση που απαιτεί συγκεκριμένες και πολύ συγκροτημένες προτάσεις που εγώ δεν έχω δει ακόμα από την πλευρά της "αντίστασης".Όχι σίγουρα με επικλήσεις επί του θεϊκού,με ιστορίες για κόκκαλα προγόνων,δεν πληρώνουμαι νοίκι για ότι μας ανήκει κλπ. Τα είδαμε όλα αυτά πως δούλεψαν την προηγούμενη δεκαετία.
Και όλοι πλήρωσαν και συνεχίζουν να πληρώνουν. Επίσης άλλο πράγμα η αυτοδιοίκηση επί Κιντή πριν πενήντα χρόνια, άλλο επί Άρη Βελουχιώτη στο βουνό, άλλη επί βασιλείας του Όθωνα. Όσοι τα μπερδεύουν αυτά υποκρύπτουν
σκοπιμότητα
Παναγιώτης Δριμυλής
πρ. υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος Ηλιούπολης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου