Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που το θέαμα ξεπερνά τη φαντασία. Να βλέπεις έναν δημοτικό σύμβουλο μιας παράταξης που παραδοσιακά κινείται στον χώρο της συντήρησης να υπερασπίζεται με πάθος επιχειρήματα που θα ζήλευαν άλλες εποχές και άλλες ιδεολογίες, είναι μια μικρή θεατρική παράσταση.
Το πρόβλημα δεν είναι η διαφωνία. Η δημοκρατία ζει από τις διαφωνίες. Το πρόβλημα είναι όταν κάποιος αλλάζει τόσο γρήγορα πολιτικό κοστούμι, που ξεχνάει να βγάλει την παλιά ταμπέλα από την πόρτα.
Στο τελευταίο Δημοτικό Συμβούλιο της Ηλιούπολης ακούσαμε μεγάλες κραυγές για τη «σωτηρία της δημόσιας περιουσίας». Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια: η δημόσια περιουσία δεν είναι ιδιοκτησία του κάθε δήμου. Ανήκει στο ελληνικό Δημόσιο. Άρα η συζήτηση χρειάζεται επιχειρήματα, νομική ακρίβεια και σοβαρότητα — όχι συνθήματα για εντυπωσιασμό.
Κάποιοι φαίνεται πως ανακάλυψαν ξαφνικά τον κρατισμό και τον φόρεσαν σαν καινούργιο σακάκι. Μόνο που το σακάκι αυτό δεν ταιριάζει πάντα με το υπόλοιπο ντύσιμο.
Ίσως θα είχε ενδιαφέρον να διαβάσουν το βιβλίο «Ο Σταλινισμός και οι μεταμοντέρνοι θαυμαστές του» ώστε να καταλάβουν πώς, μερικές φορές, ιδέες από διαφορετικούς κόσμους συναντιούνται με παράξενο τρόπο: όχι από βαθιά πεποίθηση, αλλά από την ανάγκη να βρεθεί ένα σύνθημα που ακούγεται ωραίο.
Γιατί τελικά στην πολιτική δεν αρκεί να φωνάζεις «σώστε τη δημόσια περιουσία». Πρέπει πρώτα να ξέρεις ποιανού είναι, ποιος αποφασίζει γι’ αυτήν και κυρίως… να θυμάσαι τι υποστήριζες μέχρι χθες.
Η πολιτική μνήμη, βλέπετε, είναι σαν το αρχείο του υπολογιστή: μπορείς να πατήσεις διαγραφή, αλλά κάποιος πάντα μπορεί να βρει το «backup».
Γιάννης Τσαρπαλής
Πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου δήμου Ελληνικού- Αργυρούπόλης- πρ. δήμαρχος Αργυρούπολης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου